TEKİRDAĞ HASKÖY'LÜ HASAN ÇELİK VEFAT ETTİ - HUZUR İÇİNDE YAT BABA
Oğlun ile 29/08/08 sabahı kahvaltıdan daha yeni kalkmıştık ki ;hastahaneye kaldırıldığın haberini aldık.Ne ile karşılaşacağımızı bilmeden yola koyulduk.Durumun birincisinden daha ağırmış öğrendiğimize göre.Olduğun hastahaneden başka hastahaneye götürülürken sen, acın kaplamıştı yüreğimizi.Aklımızda hep aynı soru :"Atlatabilecek mi acaba?" Hep olumlu düşünmeye çalıştık.Seni sevenler akın ederken bulunduğun hastahaneye saatlar geçmek bilmiyordu kendine gelmeni beklerken.Doktorlardan durumun hakkında bir şey öğrenmek için can attığımızda ; kalbinin bir kaç kez durduğunu kalp yaşam ünitesine bağlı olarak kalbinin attığını öğrendiğimizde içimizden bir can koptu sanki.Görevlilerden seni görmek istediğimde bana gösteremeyiz dediğinde içim sızlayarak"belki de son görüşümüz olacak ne olursunuz ben geliniyim ve 1 senedir görmüyordum "dediğimde kabul ettiler.Ama son kez bu isteğinizi yerine getireceğiz dediler.Bu son fırsatı seni içten içe seven oğluna sundum ama gözleri "ben görmeye dayanamam"dercesine dolu dolu olduğu an ,sonuna kadar kapalı olan kapıların açılmasını sabırsızlıkla ve metin olmaya çalışarak bekledim.Kapı görevliler tarafından aralanmaya başladığında kalbim yerinden çıkacak gibiydi.Yanına geldiğimde beni duydun mu işittin mi ya da hissettin mi bilmiyorum .Saçlarını okşadım,elini tuttum ve sağlığın yerindeyken söylemek isteyip de söyleyemediğim "Baba seni çok seviyoruz.Tüm seni sevenler burada.Oğlun da burada o da seni çok seviyor.İyileşmeni bekliyoruz "dedim.Duydun mu ? Çok üşümüştün ayakların buz gibi olmuştu.Doktorlar durumunun kritik olduğunu ve değişiklik olmadığını söylediler.Yine de Allah'tan ümidimizi kesmedik.Oğlun ile eve geldik.Elimizden dua etmekten başka bir şey gelmiyordu.Eve gelmemizin üzerinden yarım saat geçmemişti ki ;senin için Yüce Rabbim'e dua ederken , kalbinin durduğu haberi geldiğinde dünya başımıza yıkıldı.
01/09/08 sabahı oğlun ile sabah erkenden yanına hastaneye gelip seni köyüne götürmek üzere yola çıktığımızda bu yolculuğun bitmesini istedim.Ama imkansız bir istek olduğunun da farkındaydım.Seninle ilk ve son yolculuğumuzdu.Durumundan ,çektiğin acılardan yalnızlığından, habersizken şimdi seni bir tabut içinde, karatopraklara vermek üzere olmak bizler için inan kolay olmadı.Doğduğun köyün topraklarına girdiğimizde ayçiçeği tarlalarına uzak ufuklara doğru ve ekin tarlalara baktım.Köyümüz ne güzelmiş baba.Bir gün beni köye götürür müsün baba diye sorduğumda götürürüm kızım demiştin.Demek böyle gelmek nasipmiş baba.Hocanın okuduğu son dualarla sen toprağa verilirken başımı çevirip etrafıma baktığımda yattığın yerin tam karşısında rüzgarlar eşliğinde uzun kavaklar ıslık çalıyor,uçsuz bucaksız ekin tarlalarının sarılığı güneş gibi parlıyordu.Seni orada tekrar yalnızlığa terk etmenin acısı çökse de yüreğime , huzura kavuştuğunu bilmek rahatlık veriyordu. Yüce Allah'ım günahlarını ve günahlarımızı affetsin.Mekanın Cennet olsun. Allah'ım seni sırat köprüsünden geçenlerden eylesin(Amin). Seni Unutmayacağım, Unutmayacağız Baba.Dualarımız hep seninle...
